06
Gru
2018

Różne techniki szrafu na kursach rysunku odręcznego.

Jak wspomniałem w poprzednim poście rysunkowym, nauka technik szrafu różni się w zależności od grupy zainteresowanych. Grupa hobbystów i rysowników nieograniczonych czasowo ma za zadanie jak najbardziej zbliżyć się do realizmu, natomiast dziś skupimy się na grupach walczących w egzaminach, ograniczonych czasowo, przyszłych studentach kierunków architektonicznych.

Na kursach rysunku architektonicznego powinny być omawiane różne sposoby szrafowania. Postaram się pokrótce przybliżyć kilka z nich, tak abyś mógł/mogła wybrać taki, z którym zwiążesz się na dłużej. 

Szraf krótki w jednym kierunku – polecam go osobom zaczynającym rysowanie. Plusem jest szybkość pokrycia powierzchni bryły. Minus to widoczne odcięcia kresek.

Szraf długi w jednym kierunku – polecam osobom bardziej doświadczonym. Za plus uznaję brak odcięć (jeśli szrafujemy od krawędzi do krawędzi) i większą estetykę rysunku. Minusem jest większa czasochłonność rysunku.

Szraf do perspektywy – czyli kreskowanie w stronę punktu zbiegu. Jako plus wymieniłbym możliwość podkreślenia długości obiektu. Na przykład, jeśli rysujemy tamę to aby podkreślić jej wielkość zamiast kreskowania prostego, wybieramy pionowy lub ten w stronę punktu zbiegu, dzięki czemu tama wydaję się większa/dłuższa. Minus – nadmierne stosowanie szrafowania do punktu zbiegu może wyglądać nieprofesjonalnie.

Szraf o różnych kierunkach – krótkie kreski nakładane pod różnymi kierunkami. Sprawdza się na większych powierzchniach i jest bardzo szybki. Na minus składa się mniejsza estetyka i widoczne odcięcia.

Na kursach rysunku architektonicznego dowiecie się również o znaczeniu kąta szrafu. Przeważnie jest to 45 stopni do sześcianu w zależności od nachylenia jego ścian. W różnych szkołach rysunku poznacie metodę szrafu „na jodełkę” jak i kategoryczne zabranianie takiego szrafu. Ja również mam swojego faworyta ale o tym to już może na zajęciach? 🙂

Aloha rysowniku!

Skomentuj