03
Mar
2019

Perspektywa jednozbiegowa – podstawa rysunku i pierwszy rodzaj perspektywy, od którego zaczynamy swoją rysunkową przygodę na różnych kursach rysunku odręcznego.

Perspektywa jednozbiegowa (nazywana również zbieżną, frontalną, pierwszą linearną, czy po prostu perspektywą z jednym punktem zbiegu – spotkałem się ze wszystkimi tymi określeniami więc wole je wypisać, tak abyśmy mieli pewność że to ten sam rodzaj perspektywy). 

Mówiąc najprościej perspektywa jednozbiegowa zakłada, że wszystkie linie równoległe do siebie w rzeczywistości zmierzają do jednego punktu na lini horyzontu. Tym punktem jest wzrok obserwatora rysunku. Np: jeśli rysowalibyśmy widok zakładając, że idziemy środkiem chodnika na wprost to punkt zbiegu do którego dążyłyby linie na rysunku znajdowałby się na lini horyzontu w miejscu prostopadłym do środka tego chodnika. 

Korzystając z perspektywy jednozbiegowej (zakładając pominięcie innych punktów zbiegu) linie pionowe zawsze pozostaną pionowe, a linie poziome zawsze będą poziome. Stosujemy tutaj uproszczenie rysunkowe ponieważ w rzeczywistości np. linie pionowe będą idealnie pionowe tylko na wysokości naszego oka, a im bardziej w górę lub w dół to pionowe linie będą się lekko zakrzywiały co gwarantuje nam wklęsła konstrukcja soczewki naszego oka. Tak naprawdę nie zauważamy tej modyfikacji ponieważ rzadko spoglądamy na świat kątem oka (widzenie obwodowe / peripheral vision), a raczej patrzymy na wprost (widzenie centralne).

Do jakich rysunków i kompozycji wybierać perspektywę jednozbiegową? Ten rodzaj perspektywy bardzo wiernie sprawdza się przy wąskich wnętrzach kompozycyjnych  i tematach takich jak, zwarta pierzeja zabudowy, widok uliczki starego miasta lub polna droga. (oczywiście nie znaczy to że w innych rodzajach perspektywy nie da się przedstawić takiej kompozycji równie dobrze, lub że perspektywa jednozbiegowa nadaje się wyłącznie do takich tematów) 

Aloha rysowniku!

Skomentuj